بالانویس1 :

قبل از قرائت این متن در گردهمایی بچه های ذخیره سپاه ، گفتم که من حتی یکبار هم حاج ابراهیم را ندیده و نشنیده ام. تمام این متن تصاویر ذهنی من است و تصویر سازی هایی که از پرواز او دارم و اگر مغایرتی دارد با روایات و آیات خواهش دارم دوستان از باب تذکر اعلام بفرمایند.

بالانویس2:

وقتی با دلت بنویسی باید پی این را هم به تنت بمالی که دلنوشته طولانی شود. شرمنده همه شما هستم اگر وقتتان به خواندن این واژه ها گرفته میشود.

 و ابراهیم می گوید . . .

و داستان از آنجا شروع شد که روی تخت بیمارستان ، به یکباره احساس کردم دردهایم کمتر و کمتر شد تا جایی که دیگر هیچ دردی را احساس نکردم.

آرامش عجیبی سراغم آمده بود. حس غریبی بود. سبک شده بودم. آرامشی که سال های سال بود تجربه نکرده بودم.

از روی تخت نیمخیز شدم و نشستم. سبکتر از همیشه. پشت شیشه اتاق ایزوله قیافه های آشنایی داشتند لبخند می زدند. نیاز نبود به حافظه ام فشار بیاورم. تعدادی از بچه های خودمان بودند. با همان لباس های خاکی و با همان شیطنت های همیشگی. تعجب کردم چطور با این سرو وضع راهشان داده اند توی بیمارستان. دست تکان می دادند برایم.

تلفیق گرمای لبخند بچه ها و آرامش بی نظیری که داشتم طراوتی عجیب به من بخشیده بود.بچه ها مدام از پشت شیشه دست تکان می دادند و اشاره می کردند که بروم پیششان.  از روی تخت برخاستم تا به سمتشان بروم که به یکباره یادم آمد، همه این بچه ها شهید شده اند.

پس اینجا چه می کردند. با خودم گفتم:  باز هم خواب می بینم. مثل همان خوابهای شیرین قبلی. آخر فقط توی خواب بود که لحظه ای می شد آرامش را تجربه کنم. اگر دردهای گاه و بی گاه امانم را نمی برید.

باز هم غنیمت بود. اینکه لحظه هایی را فارغ از دردهایی که در تار و پودم پیچیده بود، با بچه ها سر کنم.

فقط دیدار رفقا بود که مسکن می شد برایم و به همین دلیل بود که گاه و بی گاه که دستم می رسید، همه تان را دور هم جمع می کردم.

وقتی دور هم بودیم ، من برمیگشتم به آن سالها. سالهایی را که سالهاست حسرت سپری شدنش را داریم . وقتی دور هم بودیم شاید کمی بهتر یادمان می آمد که که بودیم و کجا بودیم و حال که هستیم ، داریم به کجا می رویم و اگر خدای نکرده  کمی راه را کج آمده ایم به خودمان تلنگری بزنیم.

بگذریم. برگردم به همانجا که گفتم نیم خیز شدم از روی تخت.

همانجا که گفتم یقین کردم که خواب می بینم. خواستم دوباره به بچه ها بگویم که سفارشم را بکنند. شاید اینبار . . .

لبخند سید جمشید از بین همه دیدنی تر بود.  همیشه عاشق آن لبخند بودم. حتی آنگاه که ثانیه هایی را مات عکسش می شدم توی شهید آباد.

سید مدام اشاره می کرد که بروم کنارش. اما هنوز نرفته حسرت دل کندن را داشتم و حسرت بیدار شدن را.

ادامه دلنوشته و عکس هایی از مراسم را در ادامه مطلب ببینید